discus

Tussen twijfel en triomf zit een wereld die kwetsbaarheid heet

woensdag 29 mei 2013

Je hebt voor jezelf een wereldprestatie geleverd door een doel ver buiten je comfortzone te stellen. Je bent trots op jezelf dat je het doel hebt gehaald. En dat mag ook. Echter, een resultaat wordt pas een succes als je prestatie ook van toevoegde waarde is voor een ander, anders blijft het puur een persoonlijke overwinning op jezelf. Ondanks een behaald resultaat kan succes uitblijven. Hoe ga je om met je euforie over het resultaat en mogelijk afwijzing van de ander?

Alvorens een resultaat, heb je soms al een lange weg afgelegd. Zojuist rolde het eerste exemplaar van mijn conceptboek van de printer. Een project van lange adem; zo’n 9 maanden. Echt een bevalling. En net zoals bij een bevalling: heb je 9 maanden zitten duimen dat alles goed is gegaan, maar het echter werk begint pas na de bevalling. Die 9 maanden zag iedereen wel dat je zwanger was, maar ineens ben je moeder. Hetzelfde in dit geval met mijn boek: mensen weten wel dat ik schreef, maar als ik had besloten dat het niets werd, was er nog publieke afgang. Nu het boek in concept af is, word ik langzaam een auteur omdat ik er mee naar buiten ga treden. Het spannendste gaat daarbij nu komen. Wat vinden ze ervan?

Om grootse resultaten neer te zetten, moet je buiten je comfortzone. Om dit boek te schrijven ben ik zelf enorm buiten mijn comfortzone moeten treden om de durf te hebben dit avontuur aan te gaan. Zelf ben ik dan ook enorm trots dat ik het heb volgehouden. Het is een overwinning op mezelf. Maar het eindresultaat bereiken betekent nog niet dat je ook succes hebt. Succes hangt een ander als waarde aan jouw prestatie. Dat maakt het dubbel; aan de ene kant voel je euforie en aan de andere kant neemt de twijfel toe. Het zijn gevoelens die niet goed samen gaan.

Eenmaal je doel bereikt, gaan anderen je beoordelen op die prestatie. Zolang het boek nog ‘in mijn buik zat’ was het veilig. Nu het naar buiten gaat, geredigeerd wordt, een uitgever zoekt en een kritisch lezerspubliek krijgt, word ik kwetsbaar. De moed zinkt me in de schoenen. Direct komen er oplossingen in mijn gedachten om het probleem te omzeilen. Zal ik het dan maar in eigen beheer uitgeven, zodat ik in ieder geval de eerste afwijzingen van uitgevers ontloop? Het is een struisvogel publiek.

Het beste wapen tegen reacties van de buitenwereld is geloof in jezelf; het geloof dat je prestatie ook toegevoegde waarde heeft voor de ander.  Dit geloof behouden ondanks de vele hobbels onderweg, is een grote slagingsfactor. Als je weet dat er tegenslagen komen onderweg, is het ook omdat je vaak niet de gemakkelijkste weg kiest, niet de weg die je al kent. En omdat die weg onbekend is, kom je voor onverwachte verrassingen te staan. Niet alleen onplezierige. Als je gelooft dat de route die je volgt de juiste is, kom je ineens helpers tegen onderweg. Als je die hulp accepteert, hoef je de weg niet in je eentje af te leggen. De weg is immers door anderen ook al afgelegd en de leerpunten liggen voor het oprapen. Je moet ze alleen willen zien.

Het vraagt ook een kwetsbare opstelling. Gelukkig is dit een steeds geaccepteerdere houding geworden de laatste jaren. Was je vroeger een softie en had je geen ruggengraad, tegenwoordig zit de kracht van moed tonen in ook je kwetsbare kant tonen en hulp vragen en accepteren. Brené Brown, research professor aan de Universiteit van Houston, onderzoekt deze kwetsbaarheid als sleutel tot succesvol leiderschap. Zij citeert in Managementteam Theodore Roosevelt:

‘Het is niet de criticus die telt, niet degene die ons erop wijst waarom de sterke man struikelt. De eer komt toe aan de man die in de arena staat, die fouten maakt en keer op keer tekortschiet, omdat dat nu eenmaal onvermijdelijk is. Die desondanks probeert iets te bereiken, die enthousiasme en toewijding kent en zich helemaal geeft voor de goede zaak. Die als het meezit, de triomf van een grootse verrichting proeft en die als het tegenzit en als hij faalt, in elk geval grote moed heeft getoond.

Kwetsbaarheid is dus geen kwestie van winnen of verliezen, maar inzien dat beide bij het leven horen en jezelf desondanks helemaal geven. In de arena zul je altijd klappen krijgen, maar als we blijven wachten tot we perfect of onaantastbaar genoeg zijn voordat we de arena durven betreden, zullen we kostbare tijd verdoen en onze talenten de rug toekeren.

Kwetsbaarheid is onzekerheid, risico’s nemen en emotionele blootstelling. Zolang je leeft en relaties hebt, ben je kwetsbaar’.

Niet dat kwetsbaarheid er altijd leuker op wordt, maar het geeft berusting dat het een proces is dat erbij hoort.

Hoe ga jij met kwetsbaarheid om? Omzeil je het liever, of laat je het vóór je werken? Schrijf je reactie hieronder!

Vriendelijke groet

Mariken handtekening

Is dit artikel interessant voor anderen? Deel dan dit artikel met je collega’s en vrienden door het via de sociale mediaknoppen te delen.

Reageer en discussieer

Voor een betere beleving en volledige werking plaatst deze website cookies op uw computer. Meer weten? Bekijk onze cookiepolicy.